သုရိယပက္ခုဇာတ်တော်

ရှေးရှေးအခါက ကမ္ဘာလောကကြီးတည်နေသည့်အချိန်၌ ဘုရားအလောင်းတော်သည် သုရိယပက္ခုအမည်ရှိသော ဥဒေါင်းငှက်မင်းအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုဥဒေါင်းငှက်မင်းသည် ရွှေရောင်တောက်ပသော အတောင်ပံများကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူသည်။ နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အရောင်ကြောင့်ပင်လျှင် သုရိယပက္ခုဟု အမည်တွင်တော်မူသည်။ ဉာဏ်အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်သော မျက်လုံးတော်များသည် ပြောင်လက်နေကြပြီး အလွန်တရာ ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော အသံတော်ဖြင့် သီချင်းဆိုတော်မူသည်။ သုရိယပက္ခုဥဒေါင်းငှက်မင်းသည် မိုးထိအောင်မြင့်မားသော တောင်ထိပ်၌ စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်တောအုပ်များဝန်းရံလျက် သီတင်းသုံးတော်မူသည်။ သတ္တဝါအပေါင်းတို့က ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြသည်။ အကြောင်းမှာ ဥဒေါင်းငှက်မင်းသည် ဉာဏ်ပညာနှင့် မေတ္တာတရားဖြင့် အမြဲတစေ သူတစ်ပါးတို့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုတောအုပ်၌ သားရဲတိရစ္ဆာန်များစွာတို့သည် အတူတကွ နေထိုင်ကြသည်။ သို့သော်လည်း အချို့တိရစ္ဆာန်တို့သည် မနာလိုဝန်တိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။ တစ်နေ့သောအခါ၌ မျောက်တစ်ကောင်သည် ဥဒေါင်းငှက်မင်း၏ နေထိုင်ရာသို့ ရောက်လာပြီး ဥဒေါင်းငှက်မင်း၏ အလှအပနှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ကြားသိရသည်။ မျောက်သည် ဥဒေါင်းငှက်မင်းကို မနာလိုစိတ်များ ယှဉ်တွဲလျက် အသရေဖျက်ရန် ကြံစည်သည်။ ထိုမျောက်သည် ဥဒေါင်းငှက်မင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်ပြီး မေးမြန်းသည်မှာ “အို သုရိယပက္ခုငှက်မင်း၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် အလှအပနှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ပိုင်ဆိုင်ရသနည်း။ သင်၏ အရောင်အဆင်းသည် နေမင်းနှင့်ပင် တူသည်။ သင့်ထက် သာလွန်သော သတ္တဝါ မည်သူမျှ မရှိနိုင်ဟု ထင်မှတ်နေသလော” ဟု ဆိုသည်။ ဥဒေါင်းငှက်မင်းသည် မျောက်၏ မနာလိုစိတ်ကို သိတော်မူသော်လည်း မည်သည့်အမျက်ဒေါသမျှ မပြဘဲ အေးဆေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ “အို မျောက်မင်း၊ ငါသည် နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အရောင်ကို ပိုင်ဆိုင်သည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ ငါ၏ မွေးရာပါ အရည်အချင်းပင် ဖြစ်သည်။ ငါသည် မည်သည့်အခါမျှ ငါ့ထက် သာလွန်သော သတ္တဝါ မရှိဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပါ။ ငါသည် အမြဲတစေ ငါ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို သိရှိပြီး မာနမထားတတ်ပါ။ ငါ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် မေတ္တာတရားကို အသုံးပြု၍ သူတစ်ပါးတို့ကို ကူညီရန်သာ ငါ ကြိုးစားသည်။” ဥဒေါင်းငှက်မင်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မျောက်သည် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ ဥဒေါင်းငှက်မင်း၏ မေတ္တာနှင့် ဉာဏ်ပညာကို သူ မယှဉ်နိုင်ကြောင်းကို နားလည်သွားသည်။ ထို့နောက် မျောက်သည် ဥဒေါင်းငှက်မင်းကို တောင်းပန်ပြီး မိမိ၏ မနာလိုစိတ်ကို ပြင်ဆင်ရန် ကတိပြုသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မျောက်သည် ဥဒေါင်းငှက်မင်း၏ စကားကို နာခံပြီး မနာလိုစိတ်ကို စွန့်လွှတ်သည်။ သူသည် ဥဒေါင်းငှက်မင်းနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်သည်။ ဤဇာတ်တော်သည် မနာလိုဝန်တိုစိတ်သည် မည်မျှ အဆိုးရွားဆုံးသော အကျိုးဆက်များကို ဖြစ်စေနိုင်ကြောင်းကို ပြသသည်။ မေတ္တာ၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် အေးဆေးတည်ငြိမ်မှုသည် အမြဲတစေ အောင်မြင်မှုကို ရရှိစေသည်။ **ဤဇာတ်တော်၏ အဆုံးအမမှာ -** မနာလိုဝန်တိုစိတ်ကို စွန့်လွှတ်၍ မေတ္တာ၊ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကျင့်သုံးပါက ကောင်းမွန်သော အကျိုးကို ရရှိမည်။